“We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them”. (Einstein)
In het begin van mijn carrière werd ik aangenomen als jr. technisch medewerker binnen de IT-afdeling bij een Bank. Bij aanvang kreeg ik van P&O het advies om mijzelf naast technische opleidingen ook te ontwikkelen op kennisgebieden als leidinggeven, financiën, bedrijfskunde etc. Hiermee kon ik namelijk bij het zoeken naar oplossingen voor vraagstukken en problemen, kijken naar zowel de positieve – als de negatieve effecten van de oplossingen op de andere kennisgebieden.
Dat heeft geleid tot mijn huidige holistische aanpak waarbij ik vanuit de perspectieven de organisatie, de mens, de processen, de techniek en de klant, naar vraagstukken kijk.
Maar ik heb daar recent een nieuwe aan toegevoegd: het milieu.
Als kind was ik overtuigd dat door technologie men goede dingen konden doen. Ik was dan ook een groot fan van het programma “De wondere wereld” van Chriet Titulaer, die ons interessante dingen liet zien waar we toen om lachte (de mobiele telefoon). En de gebroeders Das die hun ideeën over de toekomst, en dan met name de toekomstige technologieën, tekenden.
Toen was ik mij nog niet bewust welke impact vele technologieën zouden hebben op de mens en de natuur.
Kijkend naar de huidige situatie moet men de economische voordelen (positief) afwegen tegen de impact op de wereld om ons heen (negatief?). En dat begint bij jezelf.
Bij het oplossen van een vraagstuk kan dit in eerste instantie misschien tot verbazing leiden. Want moeten we ons afvragen of een investering in technologieën een negatieve impact kan hebben op de wereld buiten onze organisatie?
Er is beweging op dit vlak, maar veelal vanuit een economisch perspectief waarbij een keuze “moet” worden gemaakt welke leidt tot een toegevoegde waarde voor de organisatie, en indirect een positief effect heeft op de omgeving.
Tekorten
Op dit moment zijn door beperkte beschikbaarheid van grondstoffen en problemen bij het transport, problemen bij de productie van goederen. O.a. de auto-industrie heeft hier mee te maken. Maar als het om een auto gaat, dan is het geaccepteerd dat men zou kunnen kiezen voor een 2e hands.
Nu de tekorten zo groot zijn, leidt dit reeds tot een verlaging van de productie van auto’s en auto-onderdelen. De auto-industrie is daardoor “gedwongen” om te kijken naar alternatieven en is een andere koers ingeslagen. De refurbished automarkt!
Zowel de leasemaatschappijen als automerken gaan zich richten op deze markt.
Nu vindt deze beweging zijn oorsprong niet direct in de liefde van de auto-industrie voor het milieu. Maar zoals wel vaker, eerst moet het pijn gaan doen voordat men in beweging komt.
In mijn het vakgebied zie ik organisaties bij dit soort problemen niet direct denken aan bijvoorbeeld het inzetten van refurbished hardware. Of, zich goed afvragen hoe noodzakelijk het is, dat medewerkers twee schermen moeten hebben voor het uitvoeren van hun werkzaamheden (elektriciteitsverbruik?).
Einstein zei: “We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them”.
Men praat veel over de noodzaak van een andere mindset maar daardoor wordt het een collectief probleem, welke heel moeilijk op te lossen is. Daarom begin bij jezelf.
